زندگی کتابی است ، که بدون سفر یک صفحه آن بیشتر خوانده نمی شود.

(Augustine of Hippo)

 

جوريه کلانتري_ فقر پديده‌اي است چندبعدي و به تبع آن به طرق مختلف بر زندگي مردم تاثير مي‌گذارد و فقرا مستعد بالاترين درجه آسيب‌پذيري در عرصه‌هاي سلامتي، آشفتگي اقتصادي و بيماري‌هاي طبيعي است. فقر به رشد انساني لطمه وارد مي‌سازد، توسعه انساني را محدود مي‌کند و مانع سرمايه‌گذاري انساني مورد نياز جهت دستيابي به رفاه خانواده مي‌شود. علاوه بر اين صدمات ناشي از فقر در مقايسه با افراد و امکانات درگير، طولاني‌تر و گسترده‌تر است.

هنگامي که کودکان نمي‌توانند ياد بگيرند، وقتي سلامت و بهداشت اندک بهره‌وري را محدود مي‌کند، وقتي که مادران دچار سوءتغذيه، نسلي را به وجود مي‌آورند که فاقد غذاي کافي است. جامعه به عنوان يک کل لطمه مي خورد. لذا مبارزه با فقر نه تنها يک ضرورت اخلاقي است، بلکه به مثابه سرمايه‌گذاري براي آينده است. سرمايه‌گذاري براي کاهش فقر، آن سرمايه‌گذاري‌هاي هستند که کل جهان از آن منتفع مي‌شود.

فقدان درآمد و دارايي جهت دستيابي به نيازهاي اساسي يکي از اصلي‌ترين علل فقر است. در اين ميان عوامل بسياري برفقدان درآمد و دارايي يعني تغييرات اقتصادي تاثير مي‌گذارد. در کل با رشد اقتصادي و درآمد، فقر کاهش مي‌يابد و کاهش درآمد، فقر را افزايش مي‌دهد. با وجود اينکه رشد اقتصادي به طور سيستماتيک در پيوند با کاهش فقر است، اما ميزاني که در آن رشد به کاهش فقر تعبير مي‌شود به سطح اوليه نابرابري در توزيع درآمد و چگونگي تغيير اين توزيع در طول زمان بستگي دارد.

در اين ميان صنعت گردشگري به جهت ويژگي‌هاي منحصر به فردي که دارد مي‌تواند به عنوان ابزاري براي کاهش پديده‌هاي شرم آور فقر و حتي مبارزه با آن به کار گرفته شود. بايد اذعان کرد که گردشگري به دليل درآمدزايي بالا، کاربر بودن و ايجاد اشتغال براي تمامي سطوح و طبقات اجتماع و همچنين به دليل نقشي که در توزيع عادلانه درآمد و هدايت پول از جيب طبقات ثروتمند و متوسط اجتماع به جوامع روستايي و فقير ايفا مي‌کند، فرصت‌هاي طلايي را در اختيار بشريت گذاشته‌است، به طوريکه امروزه در بسياري از کشورهاي در حال توسعه از آن در جهت کاهش فقر کمک گرفته مي‌شود.

پتانسيل‌هاي گردشگري روستاها، مناطق و جوامع ايزوله و فقيرنشين، بيش از هر چيز به سرمايه‌هاي جغرافيايي، کيفيت مناظر طبيعي و آثار تاريخي، مضافآ شادابي فرهنگ محلي آنها بستگي دارد. لذا عمق بخشيدن و ارزش نهادن به اين عوامل همچنين تبديل آنها به عناصر قابل عرضه، ترويج سياست حفظ و مراقبت از سنت‌ها، آداب و رسوم، چشم‌اندازها و محيط زيست اين مقاصد جذابيت منطقه و پتانسيل‌هاي آن را تضمين کرده و اين عناصر و عوامل را به صورت يک محصول واقعي گردشگري درمي‌آورد.

راهکاراقتصادي در زمينه به کارگيري گردشگري به نفع فقرا آن است که به اين مقاصد به عنوان مکاني براي تجارت نگريسته شود. اين راهکار کمک مي‌کند تا در يک سيستم کلي هر مقصد گردشگري به عنوان يک زيربخش توسعه به شمار رود و تخصيص عمودي در زمينه توسعه گردشگري به فعاليت‌هاي افقي تبديل شود. سنگ بناي خط مشي دارز مدت توسعه گردشگري به نفع فقرا بستگي به شيوه اجرا، استمرار و پيگيري طولاني مدت برنامه‌هاي کيفي آن دارد. لذا بايد گردشگري به نفع فقرا را با فرهنگ و تفکر کيفي دنبال کرد. استفاده از گردشگري به نفع فقرا انساني‌ترين نوع توسعه است که درنشست اخير سران سازمان ملي جهانگردي به عنوان يک اصل پذيرفته شده است .استفاده از گردشگري به نفع فقرا محصول يا بخش ويژه‌اي از گردشگري نيست، بلکه يک نگرش است.

گردشگري به نفع فقرا به صورت ابزاري براي کمک به اقتصاد جوامع محلي براي نخستين بار در کشورهاي درحال توسعه پديد آمد. اين امر به نوبه خود باعث تقويت رابطه بين فقرا و تجارت گردشگري شده تا جايي که فقر رو به کاهش رفته و فقرا توانايي فعاليت و شرکت گسترده‌تر را در توسعه گردشگري پيدا مي‌کنند.

اهداف اين نوع گردشگري از افزايش اشتغال محلي گرفته تا شرکت فعال مردم درفرايند تصميم‌گيري و برنامه‌هاي توسعه را شامل مي‌شود.

در واقع گردشگري به نفع فقرا نوعي گردشگري است که منافع ويژه و خاصي را براي فقرا تامين مي‌کند. گردشگري براي فقرا يک ايده و نگرش کلي است. راهبردهاي گردشگري براي فقرا در عوض تصميم‌گيري براي گسترش ابعاد اين بخش، به گشايش فرصت‌ها به منظور حصول عوايد اقتصادي، ساير منافع معيشتي و يا مداخله در تصميم‌سازي به نفع فقرا مي‌انديشند. اصلا چرا بايد نقطه نظرات مرتبط با فقرا را به مبحث گردشگري وارد کرد. کاهش فقر مستلزم رشد حمايت از فقراست.

گردشگري به عنوان يکي از بزرگترين صنايع جهان در حال حاضر در بيشتر کشورهاي فقير يا درحال رشد وجود دارد و يا نقش پراهميتي را دارا است . ويژگي‌هاي خاص گردشگري، استعداد آن را در زمينه برنامه حمايت از فقرا بهبود مي‌بخشد. اين ويژگي‌ها مي‌تواند شامل موارد زير باشد: نياز به مشارکت و کارگروهي، در برگرفتن زنان و بخش غير رسمي در اشتغال گسترده آن، محوريت دارايي‌هاي طبيعي و فرهنگي فقرا و تناسب با نواحي فقير.

به خدمت گرفتن گردشگري در زمينه رشد برنامه‌هاي حمايت از فقرا به اين معنا است که در عين کاهش تاثيرات منفي بر فقرا، روي اين زمينه‌ها سرمايه گذاري شود. استعداد تغييرپذيري، از نقش مستمر برنامه‌ريزي کلان حکومت‌ها و تمايل شديد تجاري و بين‌المللي به گردشگري پايدار نشات مي‌گيرد. با تعديل صنعت گردشگري اين پتاسيل وجود دارد که از قبل اين صنعت منافع مستقيمي را به نفع فقرا افزايش داد. عملي کردن اين امر با اتخاذ و به کارگيري راهبردهاي خاص ممکن است. مطالعات موردي حاکي از اين است که راهبردهاي گردشگري براي فقرا مي‌تواند تفاوت‌هايي در گردشگري ايجاد کند و از اين طريق فرصت‌ها و منافع جديدي عايد فقرا کنند. در جايي که چنين اتفاقي مي‌افتد ارزش گردشگري براي فقرا بي‌اندازه مي‌شود. روال چنين است که منافع هر چند به طور غيرمادي، بين جوامع توزيع شوند و اين موضوع به خصوص در نواحي دور افتاده حائز اهميت است.


به طورکلي راهبردهاي به کارگيري گردشگري به نفع فقرا مي‌تواند شامل موارد زير باشد.

1- گردشگري براي فقرا به راحتي از سطح جوامع فراتر مي‌رود. لذا سطوح تنوع فعاليتي مورد نياز آن بسيار گسترده و متغيير است.

2- موقعيت محل حائز اهميت است. گردشگري به نفع فقرا در جاهايي که مقاصد گسترده‌تري در حال توسعه هستند، بهترين کارايي را نشان مي‌دهد.

3- در نواحي دور افتاده شدت فقر مي‌تواند بيشتر باشد، هر چند اصل موضوع گردشگري ممکن است در مقياس سطوح محدود شود.

4- راهبرد گردشگري براي فقرا فعاليت‌هاي توسعه محصولات جديد مخصوصآ انواع مبتني بر فرهنگ محل را به همراه دارد. لذا بايد توجه داشت که اين محصولات را بايد درون محصولات اصلي جاي داد تا بتوانند بازار خود را پيدا کنند.

5- گردشگري پايدار بايد در خدمت فقرزدايي قرار گيرد و اين خود نيازمند آن است که کانون توجهات به سمت فقر متمايل شود.

6- هدايت کاربردي منابع اجتماعي غالبآ ضعيف ، فقط يک جنبه از پايداري است

DESIGN BY SOORI
تمامی حقوق مادی و معنوی این وب سایت برای مدیران این سایت محفوظ می باشد