سيد محمد برازنده - شهري باستاني محصور در ديوارهاي بلند در کاوش‌هاي باستان‌شناسان در منطقه جنوب شرقي آتلانتا و در آنسوي ساحل جزيره ساپلو کشف شد که به گفته‌اي قدمت آن همزمان با دوران ساخت اهرام مصر بوده است.

اين شهر که «مجموعه حلقه‌هاي صدفي ساپلو» نام گرفته در حدود 2300 سال پيش از ميلاد مسيح بنا شده از سه سکونتگاه دايره‌اي شکل تشکيل شده بود که در همسايگي يکديگر قرار گرفته و درون ديوارهايي به ارتفاع 20 فوت و از جنس صدها تن صدف حلزون دريايي محصور شده بودند. از جمله آثاري که در اين شهر کشف شد برخي از نخستين سفالينه‌هاي متعلق به اقوام امريکاي شمالي بود که مدت زماني طولاني در اين شهر مفقوده مدفون شده بودند.

با اين وجود بسياري از دانشمندان و تاريخ‌شناسان نسبت به وجود سکونتگاهي اينچنين در اين نقطه از زمين و در دوره‌اي همسو با تمدن مصر، ابراز ترديد کرده‌اند زيرا به عقيده ايشان، ساکنان نخستين آمريکا در اين عصر، شکارچيان و کوچ‌نشيناني ساده بودند که هيچگونه شناختي از کشاورزي نداشتند در حالي که به اعتقاد اکثر صاحبنظران، کشاورزي تنها پيش‌نياز لازم و کافي براي ايجاد تمدني اينگونه است.

به منظور پي بردن به اين راز پرسش‌ها و سوالات متعددي ذهن محققان را به خود مشغول ساخت، که از بارزترين آن‌ها مي‌توان به 2 نمونه اشاره کرد: آيا قبايل ساده زيست اين منطقه بلافاصله از شکار و کوچ‌نشيني به تمدني اينچنين دست يافتند که حاصل آن نه تنها ساخت ديوارهاي بلند و قطور بلکه دست يابي به فناوري جديد سفالگري بدون سود بردن از صنعت کشاورزي بوده است؟ و يا اينکه انسان‌هايي متمدن از نقطه‌اي ديگر به سواحل جورجيا مهاجرت کرده و اين تمدن را به وجود آورده بودند که در اين صورت از کجا و براي چه دست به اين کار زده بودند؟

پاسخ‌هاي گوناگوني نيز به پرسش‌هايي از اين دست داده شد که از آن جمله وجود مدارکي از نابود شدن تمدن‌هاي عصر برنز در نقاط مختلف جهان تنها 30 سال پيش از به روي کار آمدن اين شهر صدفي بوده است. کارشناس وب‌سايت تخصصي «جهان‌هاي گمشده» (LostWorlds.org) در يادداشتي مي‌نويسد: در اين دوران تمدن «سومر» در منطقه خاورميانه ويران شد و سطح آب بحر الميت به پايين‌ترين حد خود رسيد. تمدن «هونگسان» در چين نابود شد. رسوبات مناطق گرينلند و ايسلند نيز خبر از سرمايي شديد در حدود 2200 سال پيش از ميلاد مي‌دهند.

در ادامه اين يادداشت آمده است، جمعيت سرزمين فنلاند در فاصله سال‌هاي 2400 تا 2000 پيش از ميلاد به يک سوم کاهش پيدا کرد و در منطقه آناتولياي ترکيه که تمدن باستاني تروا در آن قرار داشت بيش از 350 منطقه سوخته و متروکه شدند. اين سرنگوني و ويراني منجر به آن شد تا اقوام تمدن‌هاي ياد شده بارديگر و پس از گذشت هزاران سال از کشاورزي روي برگردانده و به زندگي کوچ‌نشيني روي آورند. در حقيقت بايد گفت آنچه از اکثر مناطق مسکوني دنياي باستان و ويراني ‌آن‌ها در حدود 2200 سال پيش از ميلاد به دست مي‌آيد نشانه‌ها و سرنخ‌هايي بي‌پرده از بلاياي طبيعي و متروک شدن سريع آن‌ سکونتگاه‌ها است. اما در اين دوران چه اتفاقاتي رخ داد که موجب چنين ويراني گسترده‌اي شد؟

شواهد حاکي از آن است که علت و منشا اين ويراني گسترده از جايي همچون آسمان سرچشمه گرفته است. اخترشناسان معتقدند در اين دوران توده عظيمي از گرد و غبار آسماني تمام سطح زمين را در برگرفته بود هرچند بسياري از محققان در خصوص تاثير غبارها بر تحولات زمين اتفاق نظر ندارند بلکه معتقدند اين غبارها يا شهاب‌هاي آسماني در ارتفاعي بسيار زياد از سطح زمين منفجر شده و نمونه‌اي مشابه با انفجار اتمي را به وجود مي‌آوردند.

اين انفجار آسماني همه چيز را در وسعت چند صد مايلي سوزاند که اين عامل منجر به تشکيل طوفان‌هايي عظيم شده که هر سازه موجود روي سطح زمين و جنگل‌ها را کاملا تخريب کرد. اخترشناسان معتقدند اين بادها مشابه با طوفان «تونگوسکا»‌بوده که در سال 1908 در منطقه سيبري رخ داد و منجر به سوختن 80 ميليون اصله درخت در محدوده‌اي به وسعت 2هزار مايل مربع شد.

اما سازندگان شهر صدفي آمريکا چه کساني بودند؟

در زمان تقابل اروپايي‌ها، دوقبيله از قبايل نخستين آمريکا به نام‌هاي «تيموکوا» و «يوچي» که به ساختن سازه‌هايي دايره‌اي مشهور بودند اقدام به محصور کردن اين دهکده‌ها کردند. باستان‌شناسان براين باورند در دوره‌هاي گذشته قبيله «تيموکوا» از منطقه‌اي در آمريکاي جنوبي که زباني مشابه با سرخپوستان ونزوئلا داشتند به جورجيا و فلوريداي امروزي مهاجرت کردند. سرنوشتي که به صورت مشابه براي قبيله «يوچي» در آمريکاي جنوبي رخ داده بود.

به عقيده باستان‌شناسان علت اصلي تمام اين مهاجرت‌ها، بلايايي بود که در دوره‌هاي مختلف سکونتگاه‌هاي متعددي در نقاط گوناگون امريکاي جنوبي را تحت تاثير قرار مي‌داده و ساکنان آن را مجبور به مهاجرت به مناطقي امن مي‌کرده است. مناطقي دور از طوفان‌هاي دريايي و انفجارهاي آسماني که البته پس از گذشت هزاران سال خود مقصدي براي بسياري از بلاهاي طبيعي شدند.